vooruit

'Hoe gaat het met de film?', 'Hoe ging het zaterdag?', 'Is het gelukt met die lenzen?', er komen zoveel vragen op ons af. Terwijl wij (de crew) alleen maar bezig zijn met de film zelf. De inhoud en de techniek. De productie. De kinderen. Hun ouders. Ikzelf droom erover, ik word er mee wakker. Ik check zes keer per dag het weerbericht. Ik blader door mijn aantekeningen. Ik kijk films die inspireerden voor het plan. Suzanne (camera) en ik hebben een soort van telefonische hotline naar elkaar. Margot en ik praten in Franse, Arabische, Engelse en Nederlandse woorden met de ouders van de kinderen. We lachen en we knikken. Zij huilen en vertellen. Wij luisteren en gaan naar huis. Maar hun verhalen nemen we met ons mee.

Vorige week begon onze draaiperiode. Tot nu toe hebben we drie dagen gefilmd. De vragen vliegen ons om de oren, hoe het ging en wat er is gelukt. Bij deze sorry, voor het gebrek aan antwoorden. Ik was alleen maar aan het praten, denken, dromen, schrijven, luisteren en kijken. Het liefst laat ik niemand wat zien. Kom maar naar de première! Zo werkt het niet, helaas. Iedereen wil weten hoe het gaat. Een beetje kunnen volgen wat wij doen. Vooruit. Volgs ons langs deze weg! Wij vertellen af en toe wat we aan het doen zijn, als jij zo nu en dan ook wat terugroept.

Morgen kijken we beelden terug. Voor het eerst. Ik ben superbenieuwd. In het klein en in het echt was het zó mooi. En dat voor de eerste draaidagen. Ik lieg niet als ik zeg dat ik één keer bijna moest huilen van geluk. Misschien is huilen een te groot woord, maar een brok in mijn keel, dat had ik zeker. Het is bijna te zonde om nu al te vertellen bij welke scène. Eigenlijk moet je dat zelf ervaren, wanneer je onze film voor het eerst ziet. Maar ik zal je vast verklappen waar het gebeurde: in de trein.

Zondag filmen we in het bos. Zaterdag eten we pannekoeken met de kids. Komende week gaat het regenen. Voor het eerst ooit roep ik iedereen op: stop de regen. Het mag niet regenen. Ik wil dat het droog is. Doe er wat aan, alsjeblieft!

Beri