foto's Veluwe

Een paar fotootjes, more to come

Alle kids!

Durra

Ayat

Delphine

door Yasmine

De Veluwe. Nooit gedacht dat ik nog verrast zou worden door het Nederlandse landschap. Maar vanochtend heb ik dat mogen meemaken. Onverklaarbare zandvlaktes, ruige heidevelden, authentiek ogende bossen, rietvelden van goud, en een blauwe hemel versierd met enkele typisch Hollandse wolken die de zon zo af en toe vergezelden. Een oogstrelend aanzicht, dat ik al snel achter moest laten om de snelwegop te gaan, want de kinderen stonden te wachten om ook kennis te maken met een prachtig stukje Nederland die ze nog niet hadden ontdekt. Eenmaal aangekomen in Amersfoort renden de kinderen op ons af met een lach op hun gezichten die zo aanstekelijk was dat je je er maar aanmoest toegeven. De enthousiaste blikken in hun ogen blijven ontroeren.Trillend van de kou, vertelden ze dat ze vanaf 's ochtends vroeg buiten op ons hebben gewacht. De rest van de dag brachten we spelend en filmend door met de kinderen, die niet zo onder de indruk leken te zijn van het landschap om hen heen als dat wij dat waren. En ik besefte me ineens dat ze nog enkele maanden geleden tikkertje speelden in een soortgelijk of misschien zelfs prachtiger landschap hier ver vandaan. De kleine donkere gezichten verstopten zich in het grote rietveld, wachtend om gevonden te worden. En zo af en toe kon ik terwijl ik deed of ik ze niet zag zitten, een glimp opvangen van mooie diepbruine ogen die door het riet naar een kans keken om zich vrij te tikken. Het was een mooie dag en al lig ik nu moe op de bank, ik zit nog volvan energie. En dat is een onbeschrijflijk gevoel, veroorzaakt door deze mooie kleine mensjes waarvan ik in zo een korte tijd ben gaan houden.

Yasmine. Kinderbegeleiding.

de hut

We zijn zo moe, achter de kids aanrennen en springen om het warm te krijgen. Maar het moe zijn is het waard! We hebben net, na het filmen de beelden terug gekeken en eigenlijk constant dubbel gelegen om de leuke situaties.

Morgen gaan we weer verder aan de hut. Maar eerst hopen dat het niet gaat regenen!

Foto's

Durra



Delphine


Ezzaldeen


Omar




Yvette


Ayat

feest

Vandaag was een feest. De kinderen zijn echt heel enthousiast over de hut die ze gaan bouwen. De een wilt aardappels koken, de andere televisie kijken, of gewoon lezen.
Na de breakdown van de hut hebben ze lekker pannenkoeken versierd, met 10 lagen chocola, met kaas en stroop. Was heel leuk maar we zijn echt allemaal moe en uitgeput.

Fotos:

De vergadering met alle lieve kids




Twee van onze sterren van de film; Delphine en Yvette


Vanaf dag 1 zijn we helemaal verliefd op kleine Hassan!




En we hebben ook een verborgen talent van Suzanne ontdekt; het is zoals het is!

waar gaat het over?

Wie Niet Weg Is, Is Gezien volgt jonge, ontwortelde kinderen. Het zijn kinderen die met hun ouders naar Nederland toe zijn gevlucht. Zij zijn hier op uitnodiging van de UNHCR, een tak van de VN. In het land van herkomst hadden ze dus al toestemming om in Nederland te blijven. De gezinnen wonen tijdelijk in een opvangcentrum van het COA, Centraal Orgaan opvang Asielzoekers. Ze gaan binnenkort verhuizen naar een gewoon huis, ergens in Nederland.
De kinderen zijn de vruchten van mensen die elders vandaan komen. Ze wonen niet meer in het land van afkomst en nog niet echt in het land van hun toekomst. De kinderen leven in het niemandsland daar tussenin. Hoe aard je op een nieuwe plek die bijna niets gemeen heeft met waar je vandaan komt? De kinderen kleuren dat in met hun kinderlijke fantasie. Deze vijfentwintig minuten durende film is het document van hun fictieve wereld. Een rauw sprookje over ontwortelde kinderen.

foto's zondag 17 februari @ Rhenen

Enkele foto's van zondag 17 februari in Rhenen:

Durra & Ezzaldeen in hun nieuwe huis


En natuurlijk de crew :)

vooruit

'Hoe gaat het met de film?', 'Hoe ging het zaterdag?', 'Is het gelukt met die lenzen?', er komen zoveel vragen op ons af. Terwijl wij (de crew) alleen maar bezig zijn met de film zelf. De inhoud en de techniek. De productie. De kinderen. Hun ouders. Ikzelf droom erover, ik word er mee wakker. Ik check zes keer per dag het weerbericht. Ik blader door mijn aantekeningen. Ik kijk films die inspireerden voor het plan. Suzanne (camera) en ik hebben een soort van telefonische hotline naar elkaar. Margot en ik praten in Franse, Arabische, Engelse en Nederlandse woorden met de ouders van de kinderen. We lachen en we knikken. Zij huilen en vertellen. Wij luisteren en gaan naar huis. Maar hun verhalen nemen we met ons mee.

Vorige week begon onze draaiperiode. Tot nu toe hebben we drie dagen gefilmd. De vragen vliegen ons om de oren, hoe het ging en wat er is gelukt. Bij deze sorry, voor het gebrek aan antwoorden. Ik was alleen maar aan het praten, denken, dromen, schrijven, luisteren en kijken. Het liefst laat ik niemand wat zien. Kom maar naar de première! Zo werkt het niet, helaas. Iedereen wil weten hoe het gaat. Een beetje kunnen volgen wat wij doen. Vooruit. Volgs ons langs deze weg! Wij vertellen af en toe wat we aan het doen zijn, als jij zo nu en dan ook wat terugroept.

Morgen kijken we beelden terug. Voor het eerst. Ik ben superbenieuwd. In het klein en in het echt was het zó mooi. En dat voor de eerste draaidagen. Ik lieg niet als ik zeg dat ik één keer bijna moest huilen van geluk. Misschien is huilen een te groot woord, maar een brok in mijn keel, dat had ik zeker. Het is bijna te zonde om nu al te vertellen bij welke scène. Eigenlijk moet je dat zelf ervaren, wanneer je onze film voor het eerst ziet. Maar ik zal je vast verklappen waar het gebeurde: in de trein.

Zondag filmen we in het bos. Zaterdag eten we pannekoeken met de kids. Komende week gaat het regenen. Voor het eerst ooit roep ik iedereen op: stop de regen. Het mag niet regenen. Ik wil dat het droog is. Doe er wat aan, alsjeblieft!

Beri